Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

Σκεφτείτε καλά! Η τύχη σας εξαρτάται από το χέρι σας!

Σκεφτείτε καλά! Η τύχη σας εξαρτάται από το χέρι σας!

Αναρτήθηκε από τον/την arch στο Απριλίου 27, 2012
Του Θοδωρή Παναγιωτίδη
Αγαπητοί συμπολίτες σε μία εβδομάδα θα πρέπει να αποφασίσετε, εάν θα είστε ελεύθεροι ή θα είστε επιφανειακά ήσυχοι!
Σε μία εβδομάδα θα πρέπει να αποφασίσετε, εάν με την ψήφο σας θα νομιμοποιήσετε όλα όσα μέχρι σήμερα έχουν συμβεί και όλα όσα θα ακολουθήσουν, που θα είναι πολύ χειρότερα και πολύ πιο βίαια… και για πολύ περισσότερο καιρό ή θα κλείσετε ερμητικά την πόρτα στις Διεθνείς Αγορές και τους υπαλλήλους της και θα διεκδικήσετε πίσω την χαμένη σας αξιοπρέπεια, ζωή, το χαμένο σας παρόν και το ακόμα πιο χαμένο σας μέλλον! Για να μην μένω σε γενικόλογες θεωρήσεις, θα σας πω απλά ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα ταμείο που ακούει στο όνομα ΤΑΙΠΕΔ κατά τα πρότυπα της γερμανικής ΤΡΟΪΧΑΝΤ που ιδιωτικοποίησε ολόκληρη την περιουσία της Ανατολικής Γερμανίας εν μία νυκτί και έστειλε 4,5 εκ. κόσμο στην ανεργία. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η λελογισμένη χρήση των ιδιωτικοποιήσεων και άλλο πράγμα το εκ του πονηρού ολοκληρωτικό ξεπούλημα.

Τα φιλέτα είναι το νερό, το ρεύμα, ο ΟΣΕ και βέβαια τα λιμάνια και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας! Κερδισμένος ο κρατικοδίαιτος ιδιώτης και χαμένος ο φορολογούμενος, ειδικά από τα μονοπώλια, που θα δει τους λογαριασμούς του να εκτοξεύονται στον ουρανό, με ταυτόχρονη την δική του υποχρέωση συντήρησης όλων αυτών, μέσω βεβαίως των συνεχών ανατιμήσεων στους λογαριασμούς του. Η Δημοκρατία λειτουργεί μόνο κατ’ επίφαση και αυτό θα το έχετε ήδη προσέξει, καθώς όποτε απαιτείτε κάτι σας λένε πόσο κινδυνεύετε κλπ, οι ίδιοι δημοσιογράφοι που υπηρετούν και θρέφονται αδρά από αυτό το σύστημα ή εάν θελήσετε να διαμαρτυρηθείτε έστω και ειρηνικά, κινδυνεύετε να καταλήξετε στο νοσοκομείο. Συμπολίτες, εάν έχετε οποιονδήποτε φίλο, γνωστό ή συγγενή σας που δεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θα κάνει, μιλήστε του. Εάν πάλι γνωρίζετε κάποιον που θέλει να απέχει των εκλογών ή να ψηφίσει μνημονιακά προς Θεού εξηγείστε του.
Δείτε την Αργεντινή, την Ρωσία το Εκουαδόρ κλπ και θα ανακαλύψετε πως υπάρχει και ο δρόμος της ανυπακοής στο σύστημα των αρπακτικών του ΔΝΤ και της Ε.Ε! Υπάρχει ο δρόμος της αξιοπρέπειας και της σίγουρης ανάπτυξης με σταθερά βήματα και όχι επανατοκιζόμενα και θεωρητικά δήθεν αναπτυξιακά προγράμματα με εσάς φτωχότερους, με εσάς χωρίς παροχές Υγείας και Πρόνοιας, αλλά με ευχάριστο περιβάλλον για αυτούς που θέλουν να σας μετατρέψουν σε δούλους! Μην απορείτε που είδατε μόνο τον Άκη Τσοχατζόπουλο στην φυλακή! Ολόκληρο το δικομματικό σύστημα βρίθει από «Τσοχατζόπουλους» και μην απορείτε που δεν βγαίνει κάτι άλλο παρά μόνο το εύκολο παραπέτασμα, γιατί αυτό συμβαίνει για να ξεχάσουμε ή να διαγράψουμε εντελώς από την μνήμη μας ή την σκέψη μας πως οι υπόλοιποι «Τσοχατζόπουλοι» υπηρετούν την Τρόικα και τις επιταγές της κας. Μέρκελ και γιατί πολύ απλά εάν δεν το κάνουν πιθανόν και τα δικά τους άπλυτα να βγουν στην φόρα! Ο μόνος λόγος που υπάρχουν πολιτικοί που τους υπηρετούν, είναι γιατί έβαλαν το χέρι στην «μαρμελάδα» και τώρα θα εκτεθούν αν κάνουν πίσω την ώρα της πληρωμής. Μην απορείτε που οι «κορυφαίοι» δημοσιογράφοι της χώρας, σας λένε πόσο καλές είναι αυτές οι συμφωνίες!

Σας εγγυώμαι, ότι το επάγγελμα του δημοσιογράφου είναι το επάγγελμα ενός μοναχικού ανθρώπου και πολύ φτωχά αμειβόμενου εργαζομένου, που άπειρες φορές βρίσκεται στην θέση να επιλέξει ανάμεσα στην ανεργία ή την συνειδητή υπηρέτηση του καθήκοντός του! Όταν βλέπετε μία άλλη εικόνα προβληματιστείτε σοβαρά για τα είδωλά σας και για το αν πραγματικά είναι αυτό που νομίζετε! Προς Θεού συμπολίτες και συμπατριώτες μου, σκεφτείτε καλά και πράξτε και εσείς ο καθένας ξεχωριστά το καθήκον του στην κάλπη, όχι το προσωπικό του συμφέρον επειδή τυχόν κάποιος σας έταξε κάτι προεκλογικά! ..Δεν θα έχει καμία σημασία αυτό αύριο σε μία ρημαγμένη χώρα μα καμία απολύτως! Κοιτάξτε μέσα σας, κοιτάξτε τους διπλανούς σας και είμαι σίγουρος, ότι όλοι ξέρετε τι πρέπει να πράξετε για εσάς και την πανέμορφη Πατρίδα μας ασχέτως (κομματικών) πεποιθήσεων! Γίνετε πολιτικά όντα και όχι κομματικά! Γίνετε ξανά Έλληνες και διεκδικήστε πάλι πίσω αυτή την φορά πραγματικά την Δημοκρατία και πραγματικά την Ελευθερία! Η τύχη σας είναι κυριολεκτικά στο ένα σας χέρι! Καλή τύχη και καλή Λευτεριά!
 
prionokordela.gr

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΛΙΣΤΕΣ – ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ Ο ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΛΙΑΤΣΟΣ

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΛΙΣΤΕΣ – ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ Ο ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΛΙΑΤΣΟΣ

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Απριλίου 27, 2012

ΜΕΓΑΛΟ ΧΤΥΠΗΜΑ στα κέντρα που θέλουν να θολώσουν τα νερά από την πολιτική αντιπαράθεση σηματοδοτούν οι τελευταίες εξελίξεις, ειδικά τώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη το βρώμικο χτύπημα εις βάρος του Βασίλη Χήτου.

Η σύλληψη του Αιμίλιου Λιάτσου δείχνει ότι οι αλυσιδωτές αντιδράσεις των εισαγγελέων τις τελευταίες ημέρες μάλλον είναι εκτός του προεκλογικού κλίματος και σηματοδοτούν έμπρακτη αλλαγή στο κατεστημένο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Αιμίλιος Λιάτσος βρίσκεται σε κατάσταση αλλοφροσύνης και καλούσε το γραφείο του να τηλεφωνήσει μεταξύ άλλων στον Βενιζέλο και τον δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου, όπως μας ενημέρωσε αυτήκοος μάρτυρας.

Αγνωστο εάν κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί τους.

Φαίνεται ότι η δικαιοσύνη όντως δεν μπαίνει σε λίστες.

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Μεγάλη συγκέντρωση Σαμαρά και στην Σπάρτη


Μεγάλη συγκέντρωση Σαμαρά και στην Σπάρτη

Share
Και πολύς κόσμος και πολύ πάθος και ένας Σαμαράς από τα παλιά μιλώντας χωρίς χειρόγραφο απόψε στην Σπάρτη
This entry was posted in Επικαιρότ

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Γιατί λείπω 17/04/2012


Photo: matthewheptinstall@Flickr
Photo: matthewheptinstall@Flickr
1 εικόνα
Από το παράθυρο του ξενοδοχείου, στο Seattle, διακρίνω μια μοναχική φιγούρα στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ένας μοναχικός διαδηλωτής, φορώντας ένα ζωστήρα που κρατάει όρθιες δύο μεγάλες Συριακές σημαίες, σηκώνει στον αέρα ένα χαρτόνι γεμάτο συνθήματα που βουβά μεταφέρει τον πόνο του, την απόγνωση του για την δοκιμαζόμενη πατρίδα του. Μέσα στην παγωνιά, με τα αυτοκίνητα να περνούν δίπλα του και ελάχιστους πεζούς να τον προσπερνούν, κάθεται όρθιος, απτόητος, σιωπηλός για ώρες.
Πριν τον παρατηρήσω, καθισμένος στον υπολογιστή μου κι έτοιμος να γράψω το άρθρο της εβδομάδας για το protagon, σκόπευα να σας γράψω άλλο ένα άρθρο για την Κρίση, συγκεκριμένα για το συνέδριο στο Βερολίνο στο οποίο θα βρίσκομαι όταν θα διαβάζετε τούτες τις γραμμές. Δεν τα κατάφερα. Η εικόνα του Σύρου στην διασταύρωση μιας ψυχρής αμερικανικής μεγαλούπολης με μαγνήτιζε και μου υπέβαλε επίμονα το ερώτημα: Τι κάνεις εσύ εδώ; Γιατί λείπεις από την δική σου, χειμαζόμενη, χώρα;
Δεν ήθελα να γράψω επί προσωπικού. Κανείς μας, αυτές τις ώρες, δεν είναι αρκετά σημαντικός για να ομφαλοσκοπεί και να χρησιμοποιεί ένα βήμα που έτυχε να έχει για να γράφει αυτοβιογραφικά. Όμως κάτι η φιγούρα του Σύρου στο φανάρι, κάτι οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας που αρνούνταν να αφήσουν ανεπηρέαστη την ψυχολογία ακόμα ακόμα κι ενός άθεου (σαν εμένα), κατέληξα στο σημερινό μου θέμα. Συγχωρήστε με.
Πρώτη φορά κοίταξα την βροχή μέσα από παράθυρο σε ξένο τόπο, στον οποίο ήξερα ότι θα έμενα χρόνια, το 1978 στην Αγγλία. Θυμάμαι ακόμα το συναίσθημα. Δέκα χρόνια μετά κοίταζα έναν άλλον τόπο, την Αυστραλία, μέσα από ένα άλλο, αντίστοιχο, «παράθυρο». Μεσολάβησαν κι άλλα «παράθυρα», στο Βέλγιο, στην Σκωτία... Συνολικά, 23 χρόνια πέρασαν μέχρι να πάρω την απόφαση της επιστροφής.
Γιατί γύρισα; Μέχρι τότε δεν είχα νιώσει ούτε μέρα μετανάστης. Ξένος ναι, μετανάστης ποτέ. Είχα μάθει να χαίρομαι τους ξένους τόπους με τρόπο που μόνο ένας Έλληνας μπορούσε, στον βαθμό που δεν έψαχνε να βρει Έλληνες και Ελλάδα στον ξένο τόπο αλλά, αντίθετα, πάσχιζε να χαθεί σε αυτόν. Ως ξένος Έλληνας. Με την βαλίτσα έτοιμη για νέους ξένους τόπους ή της επιστροφής. Κάποια στιγμή ένιωσα, καθώς πλησίαζα τα σαράντα, ότι οι βαθμοί ελευθερίας μειώνονταν. Κάποια στιγμή θα «έπιανα» τον εαυτό μου να έχει μετατραπεί από ξένο σε μετανάστη. Πανικοβλήθηκα.
Το πρώτο ανιχνευτικό βήμα έγινε το 1998, όταν επισκέφτηκα για ένα εξάμηνο το Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην αρχή ήμουν σαν την μύγα μέσ’ το γάλα. Δεν είχα ποτέ πριν ούτε καν περάσει το σκαλοπάτι ελληνικού πανεπιστημίου. Φαντάζεστε το σοκ που με βρήκε. Όμως, κάπου εκεί έκαναν το θαύμα τους οι χαμηλές προσδοκίες και οι όμορφες αντιφάσεις της πατρίδας μας. Περιμένοντας τα χειρότερα (έχοντας ακούσει τόσες και τόσες θλιβερές ιστορίες), εξεπλάγην θετικά: μέσα σε μια θάλασσα μιζέριας (από τα θλιβερά κτήρια και τις ανύπαρκτες υποδομές μέχρι τα τραπεζάκια των φοιτητικών παρατάξεων που θύμιζαν κακόφωνη εμποροπανήγυρη άνευ καμίας πολιτικής διάστασης) γνώρισα συναδέλφους σαν τον Νίκο Πετραλιά, τον Γιώργο Κριμπά και τον Νίκο Θεοχαράκη. Ως κεραυνοί εν αιθρία, μου έδωσαν να καταλάβω ότι μέσα στον κουρνιαχτό υπάρχουν διαμάντια που δεν θα βρεις πουθενά αλλού. Κι όταν άρχισα να διδάσκω, ήρθα αντιμέτωπος με την πιο ευχάριστη έκπληξη: Μέσα στα αμφιθέατρα που οι αδέσποτοι σκύλοι και ο καπνός από τα τσιγάρα συμβίωναν με τους φοιτητές, διέκρινα μυαλά και χαρακτήρες ποιότητας και ήθους που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου. Ούτε στο Cambridge. Σε συνδυασμό με την νοσταλγία που ποτέ δεν σβήνει, τους γονείς που δεν γίνονταν μικρότεροι, την έφεση προς μια νέα περιπέτεια στην ίσως πιο «ξένη» για μένα χώρα, ωρίμασε μέσα μου η απόφαση της επιστροφής που, τελικά, ήρθε το 2000 (μαζί με το σκάσιμο της φούσκας του Χρηματιστηρίου μας...).
Εγκαταστάθηκα στην Ελλάδα με μεγάλες δυσκολίες (έπρεπε να δείτε την έκφραση απορίας την πρώτη φορά που επισκέφτηκα εφορία, τις υπηρεσίες του Πανεπιστημίου κλπ) αλλά ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Εξ αρχής ήμουν αποφασισμένος να μην ενταχθώ ποτέ. Να ζω στην Ελλάδα Έλλην μεν ξένος δε. Να διατηρήσω πάση θυσία την ιδιότητα του ξένου στην ίδια μου την χώρα. Να βλέπω τα πάντα ως ξένος που θέλει να χαθεί σε αυτή την χώρα κι έτσι γίνεται πιο Έλληνας από τους Ελληνάρες. Να δουλέψω, κάνοντας αυτά που ξέρω, αλλά αυτή την φορά για το ελληνικό πανεπιστήμιο, που είχε τόσες δυνατότητες κρυμμένες πίσω από την τριτοκοσμική μάσκα που το καταδυνάστευε.
Πρώτος μου στόχος ήταν η βελτίωση των ελληνικών μου. Κατόπιν, η βελτίωση των μαθημάτων που ανέλαβα (νέες σημειώσεις, νέα βιβλία για τους φοιτητές, νέα ύλη). Πολύ σύντομα ανέλαβα την δημιουργία ενός νέου διδακτορικού προγράμματος το οποίο να σπάει το καθεστώς φεουδαρχίας που χαρακτήριζε το προϋπάρχον (με τους υπ. διδάκτορες να κουβαλούν τις τσάντες των επιβλεπόντων, να εργάζονται στις επιχειρήσεις τους για ένα κομμάτι ψωμί, με την «αμοιβή» της υπόσχεσης ενός διδακτορικού κάπου, κάποτε). Η ιδέα ήταν να στήσουμε ένα διεθνές διδακτορικό πρόγραμμα, με την συμμετοχή ξένων καθηγητών και φοιτητών, χωρίς δίδακτρα αλλά με απίστευτα πολλή δουλειά (δύο χρόνια υποχρεωτικών καθημερινών μαθημάτων). Ένα πρόγραμμα που θα έδινε την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους να εκπονήσουν διδακτορικό στα οικονομικά όχι απλώς ισάξιο με τα αντίστοιχα του εξωτερικού αλλά καλύτερο. Ναι, καλύτερο.
Το πρόγραμμα αυτό το στήσαμε (δείτε εδώ). Μπορεί να μην έγινε πολύ γνωστό στην Ελλάδα, έγινε όμως στο εξωτερικό – όπου και σήμερα συζητιέται ως μία από τις οάσεις ποιοτικών σπουδών στα οικονομικά. Δεχόμασταν, πέραν των Ελλήνων φοιτητών, Αμερικανούς, Ρώσους, Φινλανδούς (με υποτροφία από την χώρα με την καλύτερη παιδεία για να κάνουν διδακτορικό στην... Ελλάδα!), Γερμανούς, Τούρκους, Ισπανούς… Δεχόμασταν είκοσι πέντε φοιτητές τον χρόνο, από τους οποίους πέρναγαν λίγο περισσότερους από τους μισούς. Λογικό ήταν: Στα δύο χρόνια εντατικών μαθημάτων που έπρεπε να παρακολουθούν για να τους δοθεί το δικαίωμα να εκπονήσουν διατριβή, έπρεπε να παρακολουθήσουν (υποχρεωτικά) 576 ώρες μαθημάτων, από 37 καθηγητές εκ των οποίων οι 26 από το Τμήμα μας, 7 από πανεπιστήμια του εξωτερικού και, 5 από άλλα ελληνικά πανεπιστήμια. Παράλληλα, παρακολούθησαν 52 δίωρα ερευνητικά σεμινάρια που παρουσίασαν 17 καθηγητές από το Τμήμα μας, 13 από άλλα ελληνικά πανεπιστήμια και 22 από πανεπιστήμια του εξωτερικού. Στα δύο αυτά χρόνια, πέραν των εργασιών που παρέδωσαν, εξετάστηκαν γραπτώς πάνω από 32 φορές. Κι όλα αυτά στην βάση ενός ενδιαφέροντος κοινωνικού συμβολαίου: οι καθηγητές δεν πληρωθήκαμε ούτε ένα ευρώ για όλα αυτά (για τα μαθήματα, το διοικητικό έργο, τις απίστευτες ώρες επικοινωνίας με τους φοιτητές) ενώ οι φοιτητές δεν κατέβαλλαν δίδακτρα – καθώς κατέβαλαν το κόστος των 5 ετών που αφιέρωσαν στο να πάρουν το διδακτορικό τους φυτοζωόντας, χωρίς μια πραγματική θέση εργασίας την εποχή που άλλοι έχτιζαν καριέρες στην διαφήμιση, στις τράπεζες, στην βιομηχανία, στο εμπόριο, στην ναυτιλία.
Παράλληλα με τα μεταπτυχιακά, η ίδια λίγο-πολύ ομάδα συναδέλφων, παλέψαμε να αναβαθμίσουμε τα προπτυχιακά μαθήματα και να ελκύσουμε νέο αίμα από το εξωτερικό χρησιμοποιώντας το διδακτορικό πρόγραμμα ως μαγνήτη (καθώς όλοι οι καλοί, νέοι ερευνητές που διδάσκουν στο εξωτερικό, θέλουν διακαώς πρόσβαση σε ένα καλό διδακτορικό πρόγραμμα όπου θα «παντρέψουν» την διδασκαλία με την έρευνα). Έτσι, σιγά-σιγά, προσελκύσαμε νέους συναδέλφους, από την Αγγλία και αλλού. Αυτός ήταν ο στόχος: μεταρρυθμίσεις εντός που να καθιστούν το Τμήμα ελκυστικό ώστε να έρχεται συνεχώς νέο αίμα από έξω (αντί για την θλιβερή αναπαραγωγή των κατεστημένων που καραδοκούν μόνιμα).
Η χαρά που μου έδιναν αυτές οι εξελίξεις είχε το κόστος της. Οι αντιδράσεις των δύο μεγάλων φοιτητικών παρατάξεων (που πολέμησαν λυσσασμένα τις προσπάθειες μας, λόγω της άρνησής μας να συνδιοικούμε μαζί τους) ήταν απίστευτη. Ερχόντουσαν στο γραφείο μου να με απειλήσουν (στον ενικό και με λεξιλόγιο λιμανιού), αλυσόδεσαν την πόρτα της αίθουσας που συνεδρίαζε το εκλεκτορικό σώμα κατά την διάρκεια της προαγωγής μου (απειλώντας τα μέλη του ότι, αν με ψηφίσουν, δεν θα έβγαιναν από εκεί μέσα), οργάνωσαν (σε συνεργασία με συναδέλφους μου) την (πρόσκαιρη) «αποκαθήλωση» μου από Διευθυντή του Τομέα μου κ.ο.κ. Και το χειρότερο: η ακόμα πιο λυσσασμένη επίθεση συναδέλφων που συνειδητοποίησαν ότι το νέο διδακτορικό πρόγραμμα τους στερεί τα φεουδαρχικά τους δικαιώματα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα πρωί, στημένος ώρες έξω από τον Ειδικό Λογαριασμό, περιμένοντας να μάθω γιατί η πληρωμή του εισιτηρίου ενός ξένου καθηγητή δεν γινόταν, κάποια στιγμή, βγαίνει υπάλληλος από το γραφείο, κρυφά, με παίρνει σε μια γωνιά και μου ψιθυρίζει: «Κύριε Βαρουφάκη επειδή τυχαίνει να ήμουν φοιτητής σας, και σας εκτιμώ, σας παρακαλώ φύγετε, μην περιμένετε άσκοπα. Υπάρχει εντολή από τον Χ συνάδελφο σας (σημ. ο οποίος λύνει και δένει στο παρασκήνιο, με το αζημίωτο φυσικά) να σας σπάσουν τα νεύρα, να μην γίνει καμία πληρωμή για το διδακτορικό πρόγραμμα, έως ότου παραιτηθείτε.»
Για χρόνια πολλά βρέθηκα εγκλωβισμένος σε τέτοιο πόλεμο. Δεν σκέφτηκα όμως ούτε στιγμή να τα παρατήσω καθώς η χαρά που μου έδιναν τα θετικά της μεταρρύθμισης και η συμπαράσταση εξαιρετικών συναδέλφων και φοιτητών αρκούσαν. Αυτό που ήταν, όμως, δυσβάστακτο ήταν το ότι, όταν δεν μπορούσαν να πλήξουν εμένα, έπλητταν τους φοιτητές, τις γραμματείς που δούλευαν για το πρόγραμμα, τους νέους συναδέλφους που ερχόταν η ώρα της μονιμοποίησης ή της προαγωγής τους, όποιον μπορούσαν να πλήξουν καθιστώντας μου γνωστό ότι η δική μου «εμμονή» θα πληγώνει «αθώους».
Το προσωπικό κόστος είχε και μια άλλη πτυχή, πιο προσωπική. Το 2004 γεννήθηκε η κόρη μου, η Ξένια (μπορείτε να φανταστείτε γιατί επελέγη το όνομα αυτό; Βλέπε πιο πάνω!). Ένα χρόνο μετά, η μητέρα της αποφάσισε να επιστρέψει στην Αυστραλία, από όπου κατάγεται. Δεν χρειάζεται να σας πω τι σήμαινε αυτό. Λόγια δεν υπάρχουν. Πολύ σύντομα όμως εμφανίστηκε στην ζωή μου η Δανάη και η ζωή πήρε μια νέα συναρπαστική τροπή. Ζώντας μεταξύ Αυστραλίας και Ελλάδας, μεταξύ των πανεπιστημιακών μου ενασχολήσεων και των projects της Δανάης (π.χ. βλ. εδώ), η αισιοδοξία επέστρεψε.
Μέχρι που ήρθε η Κρίση. Έχοντας ήδη γράψει, από το 2003, κείμενα σχετικά με τις καταστροφικές εξελίξεις που τελικά ήρθαν, γρήγορα ενεπλάκην στον δημόσιο διάλογο, προσπαθώντας από νωρίς να διαμηνύσω στην ευρύτερη κοινή γνώμη (κυρίως μέσα από το protagon) ότι «στραβά αρμενίζουμε». Εξ αρχής έγραφα όπως πάντα: ακαδημαϊκά, στην βάση μιας μη αυταρχικής συνεισφοράς σε αυτό που το protagon έκανε παντιέρα του: ιστορίες (ή απόψεις) για να σκεφτόμαστε διαφορετικά. Το «καινό δαιμόνιο» που προσπάθησα να εισάγω στον διάλογο ήταν ένα: η Κρίση είναι παγκόσμια, είναι ευρωπαϊκή και, από την στιγμή που ξέσπασε, δεν θα λυθεί με τεράστια δάνεια τα οποία τα παίρνουμε υπό τον όρο ότι θα συρρικνώσουμε το εθνικό εισόδημα από το οποίο θα πρέπει να τα αποπληρώσουμε.
Πολύ σύντομα συνειδητοποίησα ότι τα κίνητρα μου παρεξηγήθηκαν. Άλλοι θεωρούσαν ότι ήμουν εναντίον των μεταρρυθμίσεων. Άλλοι ότι θέλω να μην αλλάξει τίποτα (κι ας είχα πληρώσει τόσο ακριβά το τίμημα των προσωπικών μου ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων στο πανεπιστήμιο). Κάποιοι με ανέδειξαν ως τον υμνητή της χρεοκοπίας (κάτι σαν, π.χ., να αποκαλείς τον γιατρό που βρίσκει ότι πάσχεις από καρκίνο υμνητή της επάρατης νόσου). Από την άλλη, πολλοί έκαναν σημαία αυτά που έλεγα. Πριν περάσει πολύς καιρός κατέληξα να έχω γίνει διχαστική παρουσία: άτομο του οποίου οι απόψεις διχάζουν μεταξύ «οπαδών» και «κατακριτών». Πιστέψτε με παρακαλώ όταν σας λέω ότι και οι μεν και οι δε με στενοχωρούσαν. Πάντα έλεγα στους φοιτητές μου: Μην με πιστεύετε! Να κρίνετε ό,τι σας λένε (και σας λέω). Από την άλλη, μην απορρίπτετε ό,τι σας λέω πριν το κρίνετε. Κάτι αντίστοιχο περίμενα, εσφαλμένα, από το ευρύτερο κοινό. Και στενοχωρήθηκα όταν δεν προέκυψε.
Στην αρχή, τα κανάλια και τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ με προσκαλούσαν επειδή ήμουν μια ενδιαφέρουσα παρουσία – κάτι σαν τον τρελό των καναλιών (το αντίστοιχο του τρελού του χωριού, ο οποίος δικαιούται να λέει πράγματα που οι υπόλοιποι απαγορεύεται να ξεστομίσουν). Όμως, όσο οι προβλέψεις μου άρχισαν να επιβεβαιώνονται (π.χ. το Μνημόνιο να παραπαίει, η Κρίση να επεκτείνεται σε νέες χώρες, η «επαναγορά χρέους» να ακυρώνεται κλπ), ο διχασμός μεταξύ «οπαδών» και «κατακριτών» μου διογκώθηκε. Πολύ γρήγορα, η όποια ποιότητα του όποιου διαλόγου καταβαραθρώθηκε. Κάποτε, πριν μερικούς μήνες (ιδίως τότε που ύψωσα πολύ δυνατά φωνή εναντίον του Μνημονίου 2) άρχισαν τα απειλητικά τηλεφωνήματα (με απειλές εναντίον της οικογένειάς μου), οι λίβελοι (π.χ. γράφτηκε σε διάφορα blog ότι, σε συνεργασία με Σόρος και Ρουμπίνι, «σορτάρω» τα ελληνικά ομόλογα – λες και με είχαν ανάγκη οι κύριοι αυτοί!), οι προσωπικές επιθέσεις.
Δεν ήταν μόνο αυτό. Σε αυτά τα οδυνηρά προστέθηκε η καθίζηση του Πανεπιστημίου ελέω Κρίσης και νέου Νόμου. Η Κρίση σταμάτησε όλες τις προσλήψεις. Η δυναμική μετάγγισης νέου αίματος από το εξωτερικό ακυρώθηκε. Ο καθηγητής της Νέας Υόρκης, που μετά από χίλιες προσπάθειές μας δέχθηκε να γυρίσει στην Ελλάδα, εκλέχτηκε μεν δεν διορίστηκε ποτέ δε. Οι νέοι συνάδελφοι, που βγήκαν από το διδακτορικό μας πρόγραμμα, έτοιμοι να «επιστρέψουν», από την θέση του λέκτορα, το «χρέος» τους, παρέμεναν στο Πανεπιστήμιο ως δουλοπάροικοι – δίδασκαν χωρίς οργανική θέση, χωρίς μισθό. Με πόνο καρδιάς το περασμένο Σεπτέμβρη αναγκάστηκα να βρω θέση στον καλύτερο διδακτορικό μας φοιτητή σε πανεπιστήμιο της Βρετανίας. Σκεφτείτε το: Ένα πτυχίο Μετσόβιου Πολυτεχνείου, δύο μεταπτυχιακά και ένα διδακτορικό, για τα οποία πλήρωσε ο ελληνικός λαός. Και ποιος εκμεταλλεύεται αυτό το «ανθρώπινο κεφάλαιο» σήμερα; Οι Βρετανοί φοιτητές και ένα ξένο πανεπιστήμιο το οποίο γνωρίζει πώς να κεφαλαιοποιεί τις επενδύσεις της δικής μας κοινωνίας.
Όσο για τον νέο νόμο, αντίθετα με πολλούς συναδέλφους μου, δεν κακίζω την κα Διαμαντοπούλου επειδή έφερε ριζικές αλλαγές. Πιστεύω στις ριζικότατες, στις επαναστατικές αλλαγές. Όχι, κακίζω τον νέο νόμο επειδή ενισχύει τις κατσαρίδες του πανεπιστημίου, ενδυναμώνει όλους εκείνους που μπήκαν εμπόδιο στις μεταρρυθμίσεις που κάναμε. Μπορεί να πέταξε έξω τις φοιτητικές παρατάξεις (κάτι που επικροτώ) αλλά γιγαντώνει τον αυταρχισμό εντός των πανεπιστημίων, προσφέροντας τεράστιο δώρο στην αναξιοκρατία που πάντα χαίρεται όταν ο αυταρχισμός σηκώνει κεφάλι. Επί πλέον, η απόλυτη οικονομική ανέχεια των πανεπιστημίων μας οδηγεί, υπό τον νέο νόμο, στην απόλυτη εμπορευματοποίηση: Ό,τι πουλάει θα προσφέρεται. Ό,τι δεν πουλάει (π.χ. η δύσκολη γνώση) θα εκπαραθυρώνεται. Κι επειδή οι «πελάτες» τελούν, εξ ορισμού εν αγνοία, το πανεπιστήμιο χάνει τους ανθρώπους που με έκαναν να θέλω να επιστρέψω στην Ελλάδα: τους καθηγητές που νοιάζονται μόνο για την ποιότητα και τους φοιτητές που επιλέγουν, κόντρα στους καιρούς, την δύσκολη γνώση. Εν συντομία, νιώθω ότι ό,τι παλέψαμε με τους καλούς συναδέλφους να δημιουργήσουμε στο πανεπιστήμιο, καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Έτσι όπως πάμε, το πανεπιστήμιο τείνει προς ένα ΙΕΚ που νοιάζεται για «πιστοποίηση» über alles.
Πριν κάποιους μήνες, ερωτήθηκα αν θα με ενδιέφερε να κατέβω στην πολιτική. Το ίδιο ερώτημα μου ετέθη πολλές φορές, στα ΜΜΕ, στην Πλατεία Συντάγματος κλπ. Η ενστικτώδης απάντησή μου ήταν, και παραμένει, αρνητική. Γιατί; Να σας πω: Το 1982 πήρα την μεγάλη απόφαση της πανεπιστημιακής καριέρας. Αυτό σήμαινε μια ζωή με πολύ λιγότερα χρήματα και εξουσία. Όμως, μια ζωή με μέγιστη ελευθερία έκφρασης και δυνατότητα αυτο-κριτικής (και αυτοσαρκασμού ακόμα). Ήταν μια επιλογή που δεν παίρνω πίσω. Όλον αυτό τον καιρό, συνομιλώ (έστω και στα κρυφά) με πολιτικούς όλων σχεδόν των κομμάτων. Αυτό έχει σημασία στον Καιρό της Κρίσης. Μου δίνει την δυνατότητα να τους βοηθώ αλλά και να τους κρίνω όλους (και τον εαυτό μου συνάμα). Την στιγμή που θα ανέβω στο μπαλκόνι και θα πω «ψηφίστε με», ξάφνου τίθεμαι εναντίον όλων των υπόλοιπων. Δεν μου έχω εμπιστοσύνη ότι, μετά από μία κίνηση, θα διατηρήσω την σκέψη μου ανεξάρτητη, καθαρή. Δεν το θέλω. Και δεν θα το κάνω.
Κάπου τον περασμένο Νοέμβριο, σε ένα ταξίδι στην Αμερική όπου μου έγιναν προτάσεις από πανεπιστήμια και οργανισμούς, η Δανάη μου είπε κάτι που «έγραψε». Μου είπε ότι, δεδομένου του πολέμου που μου γίνεται στην Ελλάδα, μόνο και μόνο επειδή καταθέτω απόψεις, και δεδομένης της κατάρρευσης στο πανεπιστήμιο όλων αυτών για τα οποία έχω επενδύσει μια δεκαετία τώρα, έχω μια απλή επιλογή: είτε να κατέβω στην πολιτική, ώστε να μπορώ να δράσω με κάποιους βαθμούς ελευθερίας που προσφέρει η «εξουσία», είτε να φύγουμε από την Ελλάδα. Κατάλαβα τι εννοεί. Αμέσως έβαλα μπροστά την διαδικασία μετακόμισης στην Αμερική.
Κλείνω με κάτι τελευταίο. Μου έλαχε η κόρη μου να ζει στην Αυστραλία. Σε μια χώρα που οι τιμές των πάντων ανεβαίνουν και της οποίας το νόμισμα υπερτιμάται συνεχώς. Καθώς ο μισθός μου (κατά 3/5 μικρότερος από ό,τι θα ήταν αν είχα παραμείνει στην Αυστραλία προ των περικοπών) μειώνεται, όπως και όλων μας, σε λίγο όχι μόνο δεν θα μπορώ να την συντηρώ αλλά είναι αμφίβολο αν θα μπορώ να την επισκέπτομαι καν. Το φαντάζεστε να κατέβαινα στην πολιτική για να απομυζώ από το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο μισθό ικανό για να συντηρώ την κόρη μου στους αντίποδες; Να έχω, δηλαδή, γίνει κι εγώ ένας βουλευτής, γραφειοκράτης, υπουργός που βασίζεται στα χρήματα του Μνημονίου για να ζει το παιδί του;
Όχι φίλες και φίλοι. Έξω και πάλι έξω. Γιατί αν υπάρχει ένα αγαθό που με κάνει ευτυχισμένο δεν είναι άλλο από το συναίσθημα ότι δεν εξαρτώμαι, δεν φοβάμαι να πω αυτό που πραγματικά πιστεύω. Κι αν χρειάζεται να σας στέλνω τα κείμενά μου από μια βροχερή, μακρινή πολιτεία, απέναντι από έναν μοναχικό διαδηλωτή εκ Μέσης Ανατολής, έτσι θα γίνει. Μέχρι να μπορώ να επιστρέψω διατηρώντας την ανεξαρτησία σκέψης μου, υπό συνθήκες που να μπορώ και πάλι να προσφέρω. Δεν θα αργήσει η μέρα. Για αυτό επέλεξα τον τίτλο «Γιατί λείπω» αντί για ένα πιο τελεσίδικο «Γιατί έφυγα».
ΥΓ. Επειδή πολλοί θα αναρωτηθείτε, να σας πω ότι σήμερα, από το Πανεπιστήμιο, βρίσκομαι σε εκπαιδευτική άδεια που ποτέ δεν πήρα έως τώρα παρά το γεγονός ότι δικαιούμαι από το 2003. Θα την εξαντλήσω και μετά θα πάρω άδεια άνευ αποδοχών. Αλλά επειδή σε καμία περίπτωση δεν θα γίνω άλλος ένας Παπαδήμος (βλ. εδώ) σας λέω ότι, την στιγμή που θα σιγουρευτώ πως σε περίπτωση παραίτησής μου η θέση μου δεν θα χαθεί αλλά θα επαναπροκηρυχθεί στο αντικείμενο της Πολιτικής Οικονομίας (ώστε να με αντικαταστήσει νέος συνάδελφος) – κάτι που σήμερα δεν γίνεται καθώς έχουν παγώσει όλες οι προκηρύξεις – θα παραιτηθώ άμεσα. Το δηλώνω ευθαρσώς για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις.
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΥΡΤΣΟΣ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΝΕ ΣΤΟ ΛΑΟΣ (ΜΕ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΝΔ)…ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΛΕΣ


ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΥΡΤΣΟΣ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΝΕ ΣΤΟ ΛΑΟΣ (ΜΕ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΝΔ)…ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΛΕΣ

Στα φοιτητικά του χρόνια ήταν ενεργό στέλεχος στην ΚΝΕ Λονδίνου. Αργότερα έγινε σύμβουλος του Μητσοτάκη και σήμερα αναλαμβάνει εκπρόσωπος Τύπου του Καρατζαφέρη
Εβδομάδα μεταγραφών για το ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη. Μια ημέρα μετά την ένταξη στο κόμμα της Βάνας Μπάρμπα, ανακοινώθηκε σήμερα η συνεργασία με τον εκδότη της City Press Γιώργο Κύρτσο ο οποίος θα τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του...
ΛΑΟΣ και θα αναλάβει εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος. Να θυμίσουμε ότι ο κύκλος των μεταγραφών του ΛΑΟΣ έχει ξεκινήσει με τον Γιάννη Παπαμιχαήλ και ακολούθησε ο Σπύρος Χατζάρας.
http://www.kamarinia.gr/
ΠΡΕΖΑ TV

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Οργιάζει η ανασφάλιστη εργασία στην Ελλάδα Αναρτήθηκε από τον/την arch στο Απριλίου 9, 2012


Οργιάζει η ανασφάλιστη εργασία στην Ελλάδα

Αναρτήθηκε από τον/την arch στο Απριλίου 9, 2012
Οργιάζει η ανασφάλιστη εργασία στην Ελλάδα : «Ακλόνητη» παραμένει η ανασφάλιστη εργασία στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ειδικής Υπηρεσίας Ελέγχου Ασφάλισης (ΕΥΠΕΑ) του ΙΚΑ, και του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ), «Ακλόνητη» παραμένει η ανασφάλιστη εργασία στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ειδικής Υπηρεσίας Ελέγχου Ασφάλισης (ΕΥΠΕΑ) του ΙΚΑ, και του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ), ενώ σημαντική «συμβολή» στο πρόβλημα φαίνεται να έχουν συγκεκριμένα κυκλώματα διακίνησης και εκμετάλλευσης παράνομων μεταναστών που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με το παραεμπόριο.
Σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΜΠΕ, στην έκθεση πεπραγμένων της ΕΥΠΕΑ για το 2011, από τις 21.063 επιχειρήσεις που ελέγχθηκαν από την υπηρεσία και που απασχολούσαν συνολικά 69.345 εργαζομένους, οι 1.313 ήσαν «αναπόγραφες», δεν υπήρχαν δηλαδή για το ΙΚΑ ούτε για τις άλλες υπηρεσίες του υπουργείου Εργασίας. Στις επιχειρήσεις αυτές εντοπίσθηκαν 20.567 ανασφάλιστοι εργαζόμενοι, 12.342 Έλληνες και 8.225 αλλοδαποί.
Η ΕΥΠΕΑ βεβαίωσε 9.216 παραβάσεις και επέβαλε περισσότερα από 11 εκατ. ευρώ ως πρόστιμα, χωρίς να υπολογίζεται ο καταλογισμός των εισφορών που δεν πληρώθηκαν και ο οποίος έπεται.
Σύμφωνα με την έκθεση πεπραγμένων του ΣΕΠΕ για το 2011, η οποία δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, από τους 31.515 ελέγχους που πραγματοποιήθηκαν από το ΣΕΠΕ, βρέθηκαν να απασχολούνται συνολικά 268.729 εργαζόμενοι εκ των οποίων οι 2.015 ανασφάλιστοι, (ποσοστό 0,75%).
Τα περιστατικά αδήλωτης εργασίας καταγράφονται κυρίως στους κλάδους της μαζικής εστίασης (32,3%) και του λιανικού εμπορίου (16,4%), όμως, σύμφωνα με το ΣΕΠΕ, η εικόνα δεν είναι αντιπροσωπευτική, εφόσον στους παραπάνω κλάδους «έχουν διενεργηθεί οι περισσότεροι έλεγχοι οπότε, είναι λογικό να εμφανίζουν μεγαλύτερο ποσοστό ανασφαλίστων εργαζομένων».
Πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι οι επιθεωρητές του ΣΕΠΕ δεν πραγματοποιούν ελέγχους αποκλειστικά για την καταπολέμηση της «μαύρης» εργασίας, αφού από τις αρχές του 2010, οι έλεγχοι αυτοί διενεργούνται από μικτά κλιμάκια αποτελούμενα από υπαλλήλους της ΕΥΠΕΑ, του ΣΕΠΕ και του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος (ΣΔΟΕ).
Σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΜΠΕ, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί επεξεργάζονται ένα πλήρες επιχειρησιακό σχέδιο για την καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας που έχει διαπιστωθεί ότι συνδέεται άμεσα με τη φοροδιαφυγή, το παραεμπόριο, τη διακίνηση και εκμετάλλευση αλλοδαπών, που βρίσκονται παράνομα στη χώρα, καθώς και άλλα αδικήματα.
Τους τελευταίους μήνες, οι έλεγχοι των μικτών κλιμακίων πραγματοποιούνται αιφνιδιαστικά παρουσία εισαγγελέα, ενώ, όπου κριθεί αναγκαίο, χρησιμοποιείται και κλειδαράς.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, στις περιοχές των Πατησίων, του Περιστερίου και του Γαλατσίου λειτουργούν παράνομα δεκάδες βιοτεχνίες φασόν, που παράγουν και διακινούν μεγάλες ποσότητες έτοιμων ενδυμάτων που διοχετεύονται στην αγορά σαν να ήταν επώνυμα.
Οι επιχειρήσεις αυτές είναι πτωχευμένες και δεν διαθέτουν παραστατικά έγγραφα. Ασφαλίζουν 2 ή 3 εργαζόμενους που εργάζονται ως σχεδιαστές ή υπεύθυνοι της βάρδιας, για τους οποίους σπάνια καταβάλλουν εν συνεχεία τις εισφορές, ενώ χρησιμοποιούν δεκάδες ανασφάλιστους μετανάστες που βρίσκονται παράνομα στη χώρα. Οι περισσότερες, λειτουργούν σε υπόγειους χώρους χωρίς παράθυρα και με κλειδωμένες πόρτες.
Μεγάλες διαστάσεις έχει πάρει και το φαινόμενο, παράνομων μεταναστών, συνήθως γυναικών, που εργάζονται σαν «αποκλειστικές» νοσοκόμες στα δημόσια νοσοκομεία. Οι «αποκλειστικές» αυτές νοσοκόμες δεν είναι καταχωρισμένες στις λίστες των νοσοκομείων. Εργάζονται ανασφάλιστες με χαμηλότερες αμοιβές, και πολλές φορές εξυπηρετούν περισσότερους από έναν ασθενείς του ίδιου θαλάμου. Δεν διαθέτουν την κατάλληλη εκπαίδευση και δεν έχουν υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις, κάτι που συνεπάγεται σοβαρούς κινδύνους για την υγεία των ασθενών.
Μόνο το τελευταίο διήμερο, οι επιθεωρητές της ΕΥΠΕΑ, έπειτα από συντονισμένη επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών, σε 116 επιχειρήσεις φασόν, σε δημόσια νοσοκομεία της Αθήνας και του Πειραιά, και σε ταξί, εντόπισαν 256 ανασφάλιστους εργαζόμενους εκ των οποίων οι 194 ήταν μετανάστες χωρίς νόμιμα έγγραφα.
Συγκεκριμένα, σε 10 επιχειρήσεις φασόν που ελέγχθηκαν, βρέθηκαν να απασχολούνται 130 ανασφάλιστοι αλλοδαποί, οι οποίοι και συνελήφθησαν γιατί δεν διέθεταν νομιμοποιητικά έγγραφα.
Ακόμη, σε 6 δημόσια νοσοκομεία της Αθήνας και του Πειραιά, διαπιστώθηκε απασχόληση 64 αλλοδαπών γυναικών, οι οποίες απασχολούνταν ως αποκλειστικές νοσοκόμες, χωρίς να διαθέτουν νομιμοποιητικά έγγραφα ούτε σχετική άδεια.
Παράλληλα, ελέγχθηκαν με τη συνεργασία της Τροχαίας Αθηνών, 100 ταξί στο κέντρο της Αθήνας, όπου διαπιστώθηκαν 62 παραβάσεις με ανασφάλιστους οδηγούς. Επίσης, κατασχέθηκε ταξί «μαϊμού» με πλαστές πινακίδες και συνελήφθη ο οδηγός του.
Η επιχείρηση έγινε από μεικτά κλιμάκια του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, του ΣΔΟΕ, και του ΣΕΠΕ, παρουσία εισαγγελέα, και επιβλήθηκαν, αρχικά, πρόστιμα άνω των 95.000 ευρώ.
Σε ανάλογη επιχείρηση της ΕΥΠΕΑ, τον περασμένο Μάρτιο είχαν εντοπισθεί σε 2 μόνο επιχειρήσεις φασόν, στα Κάτω Πατήσια και τη Νέα Ιωνία 82 συνολικά ανασφάλιστοι μετανάστες χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα.

Οι περίεργες και μοιραίες εκλογές του 2000


Οι περίεργες και μοιραίες εκλογές του 2000

Αναρτήθηκε από τον/την arch στο Απριλίου 9, 2012
Όσo στρογγυλά κι αν προσεγγίζει κανείς την πολιτική, το βράδυ των «περίεργων» εκλογών του 2000, ανήκει σε εκείνες τις στιγμές στην Ιστορία που στιγματίζουν τη διαδρομή μιας χώρας.
Όπως και (τουλάχιστον) μια γενιά…
Στις 9 Απριλίου του 2000, μερικούς μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του ίδιου έτους στις ΗΠΑ, όπου οι εκλέκτορες της Φλόριντα έδωσαν την προεδρία της υπερδύναμης στον Τζορτζ W Μπους, ενώ ο Αλ Γκορ ήταν εκείνος ο οποίος είχε επικρατήσει στη λαϊκή ψήφο, η Ελλάδα ζούσε ένα πρωτοφανές για τα μεταπολιτευτικά χρονικά εκλογικό θρίλερ.
Μόλις τρία χρόνια μετά την εκλογή του στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, ο Κώστας Καραμανλής είχε καταφέρει να μετατρέψει το «σκορποχώρι» που παρέλαβε από τον Μιλτιάδη Έβερτ σε υπολογίσιμη δύναμη εξουσίας. Σε ουσιαστικά εναλλακτική λύση διακυβέρνησης.
Με μια προεκλογική στρατηγική που έφερνε στην Ελλάδα αέρα εκσυγχρονισμού ως προς τις μεθόδους τις οποίες μπορεί να αξιοποιήσει ένα κόμμα στο δρόμο προς τις κάλπες, η Νέα Δημοκρατία είχε καταφέρει να ανατρέψει το δημοσκοπικό προβάδισμα που είχε το ΠΑΣΟΚ, όταν ο Κώστας Σημίτης αποφάσιζε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές.
Σύμφωνα μάλιστα με τις τελευταίες μετρήσεις, οι οποίοι δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ, λόγω της σχετικής απαγόρευσης, την Παρασκευή 7 Απριλίου, δηλαδή 48 ώρες πριν από τις εκλογές, οι δημοσκόποι έτριβαν τα μάτια τους, βλέποντας την τότε Αξιωματική Αντιπολίτευση, όχι μόνο να έχει ισορροπήσει το παιχνίδι, αλλά και να έχει περάσει μπροστά. Με τη θρυλούμενη διαφορά να κινείται στα επίπεδα του +2%.
Το τι μεσολάβησε εκείνες τις 48 ώρες, μέχρι περίπου τις 22.00 το βράδυ της Κυριακής, όταν τα πρώτα exit polls τα οποία έδειχναν τη Νέα Δημοκρατία να κερδίζει τις εκλογές, πήγαν… περίπατο, και ο τροχός γύρισε υπέρ του ΠΑΣΟΚ, που τελικά επικράτησε με διαφορά 1%, πιθανότατα δεν θα το μάθουμε ποτέ. Μονάχα θεωρίες συνωμοσίας και προχωρημένες υποψίες έχουν ακουστεί, μαζί με την όχι και τόσο λογικοφανή εξήγηση ότι τη μεγάλη ανατροπή την οφείλει το ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθηνών. Κάτι σαν τη… Φλόριντα στις ΗΠΑ, μερικούς μήνες αργότερα, δηλαδή.
Εκείνο, αντιθέτως που μάθαμε, είναι τι συνέβη στην Ελλάδα επειδή σε εκείνες τις οριακές εκλογές παρέμεινε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη. Η Ελλάδα μπήκε στην ΟΝΕ, με τρόπο που ακόμη και σήμερα παραμένει δαιμονοποιημένος. Και προκαλεί σε όλους τους Ευρωπαίους απέχθεια, ως προς τη μεθοδολογία που ακολουθήθηκε από την κυβέρνηση Σημίτη.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας το 2004, κινδύνευσαν να μην γίνουν, λόγω των «καρτών» που αφειδώς μοίραζε η ΔΟΕ. Τελικά έγιναν, για να ολοκληρωθούν ωστόσο τα μεγάλα έργα που συνιστούσαν απαραίτητη δέσμευση της χώρας, σημειώθηκαν πρωτοφανείς υπερκοστολογήσεις, που γιγάντωσαν το εθνικό χρέος για ολόκληρες γενιές.
Η κυβέρνηση Σημίτη, αδύναμη, ασθενική και άβουλη, δεν είχε τις προϋποθέσεις για να προχωρήσει στις μεγάλες αλλαγές, τομές και ρήξεις, που απαιτούσε η συγκυρία της εποχής. Με πρακτικό αποτέλεσμα, αυτή η δεύτερη τετραετία του αυτοαποκαλούμενου «εκσυγχρονισμού», να καταγραφεί στις πλέον μαύρες σελίδες του ΠΑΣΟΚ και της χώρας.
Κυρίως όμως, οι «περίεργες εκλογές» του 2000 υπονόμευσαν την επόμενη κυβέρνηση, αυτή του Κώστα Καραμανλή που προέκυψε από τη νίκη στην αναμέτρηση του 2004, και παρεμπόδισαν την έγκαιρη και εις βάθος διερεύνηση εθνικών σκανδάλων, όπως εκείνα του Χρηματιστηρίου και της «Siemens».
Μην έχετε λοιπόν καμία αμφιβολία ότι ο ιστορικός του μέλλοντος, που θα αναζητήσει ψύχραιμα και νηφάλια τις αιτίες για το ξέσπασμα της εθνικής κακοδαιμονίας που οδήγησε στο τραγικό αδιέξοδο του Μνημονίου, θα κοντοσταθεί σε εκείνες τις «περίεργες» εκλογές. Τις εκλογές που έθεσαν τις βάσεις για την εθνική απαξίωση μιας περήφανης χώρας.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Eλένη Καλογεροπούλου: Φημολογείται ότι η τρόικα δεν αφήνει τον κ.Παπαδήμο να κάνει εκλογές

Eλένη Καλογεροπούλου: Φημολογείται ότι η τρόικα δεν αφήνει τον κ.Παπαδήμο να κάνει εκλογές

Αναρτήθηκε από τον/την exomatiakaivlepo στο Απριλίου 5, 2012

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί, τι είπε λίγες ώρες πριν στις ειδήσεις του ΣΚΑΙ, η δημοσιογράφος Ελένη Καλογεροπούλου
 Υπάρχει μια φημολογία ότι:
“Η τρόικα δεν αφήνει τον κ. Παπαδήμο να πάει σε εκλογές και ότι τα δυο μεγάλα κόμματα και τα ποσοστά τους δεν φτάνουν για να γίνουν μια κυβέρνηση συνεργασίας…”
http://exomatiakaivlepo.blogspot.com/2012/04/e.html

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

Η ΛΑΣΠΗ ΒΟΥΝΟ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΑΠΩΝ.


Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές η λάσπη θα πέφτει τόνους. Φαίνεται τα κομματικά επιτελεία, αντί να παρουσιάσουν λύσεις για τον λαό που πραγματικά υποφέρει, επιλέγουν την λάσπη . Προσωπικά δεν με ικανοποιούν τέτοιες τακτικές. Διότι και δεν οδηγούν πουθενά, αλλά από  την άλλη κρύβουν την γύμνια των κομμάτων να παρουσιάσουν προτάσεις,  διότι απλούστατα έχουν δεσμευτεί στην τροίκα να κάνουν τα πάντα. Αυτό το έχει αντιληφθεί ο λαός και τους δίνει ποσοστά χαμηλά που έπρεπε για μένα να ήταν ακόμη πιο χαμηλά. Απόδειξη τα γκάλοπ της RASS, στο σημερινό ΠΑΡΟΝ,  για την Β ΑΘΗΝΑΣ. 
Η Β ΑΘΗΝΑΣ ως  γνωστό βγάζει κυβέρνηση. Στις προηγούμενες εκλογές ο πρώτος εκεί με πάνω από 22%-23% έπαιρνε στις εκλογές. Τι λέει αυτή δημοσκόπηση; Έχει πράγματι  ενδιαφέρον. 
Η ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ ΤΗΣ RASS,  ΓΙΑ ΤΗΝ Β ΑΘΗΝΑΣ, ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ, ΒΓΑΖΕΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. ΕΧΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ. ΠΑΣΟΚ 10.2% , ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 14,7%, ΚΚΕ 10% , ΣΥΡΙΖΑ 9,8% ΛΑΟΣ 1,14% ΑΝΕΞ, ΕΛΛΗΝΕΣ 9,4%, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 3.4% Κ.Λ.Π.
 ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ .ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΤΟΥ ΠΑΕΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΛΑΙΚΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ! ΤΟ ΚΚΕ ΕΚΕΙ  ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΕΒΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟ. Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΑΝ ΠΙΑΝΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ. Ο ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΞΑΓΓΕΛΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΜΗ,  ΕΧΕΙ  ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ. Ο ΛΑΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΙΣ ΚΟΛΟΤΟΥΜΠΕΣ, ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΓΑΖΟΥΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ. Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΟΤΑΝ ΕΠΙΑΝΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 22% ΗΤΑΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ ; ΑΣ ΤΟΝ ΒΡΟΥΝ. ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΠΛΕΟΝ ΠΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ , ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΣΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ . Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ. Η Β ΑΘΗΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΜΕ ΜΕΣΑΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΠΛΗΤΤΌΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ. ΔΩΣΤΟΥΣ ΕΛΠΙΔΑ ΄. ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΤΑ ΜΑΣΑΕΙ. ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΛΑΣΠΗ.
Αυτή είναι η δημοσκόπηση για την Β ΑΘΗΝΑΣ. Ο ψηφοφόρος αυτής της περιοχής,  έχει πληγεί,  από την εγκληματικότητα, την ανεργία, την φτώχεια. Αυτός ο ψηφοφόρος,  θέλει ελπίδα για  το αύριο και   τα δύο μεγάλα κόμματα και ειδικά δε η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν του την δίνουν.
Η λάσπη που θα ρίχνουν εναντίον αντιπάλων δεν τον ενδιαφέρει. Τον ενδιαφέρει το μέλλον του και της οικογένειας του. . Και η λάσπη δεν του την δίνει ελπίδα.

Υ.Γ. Ο ΚΑΜΕΝΟΣ  είναι δύναμη σε αυτή την περιοχή. Γι αυτό έχει πανικοβληθεί η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Αν δε παρουσιάσει αξιόπιστο πρόγραμμα θα ανάβει και άλλο. 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΣ